کتاب روایت که در مهر ماه ۱۴۰۰ منتشر شد، در آذرماه همین سال به چاپ دوم رسید.آنچه در زیر میخوانید، بخشی از فصل سوم این کتاب است:بسیاری از نظریهپردازان روایت بیشازپیش اعتقاد پیدا کردهاند که یکی از اصلیترین انگیزههای علاقهی مهارنشدنیِ ما به داستانگویی و داستانشِنَوی این است که نفوذ به زندگی درونیِ دیگران برایمان بسیار جذابیت دارد. بهویژه نظریهپردازان روایتشناسیِ شناختی استدلال میکنند که روایت به ما امکان میدهد افکار و احساسات بیانناشدهی دیگران را بفهمیم و دریابیم که چه استنباط متفاوتی از رویدادها دارند. به نظر میرسد این دیدگاه بهمراتب فراتر از اندیشیدن به جایگاه و جهتگیری خوانندهی داستان یا تماشاگر فیلم نسبت به وقایع و شخصیتهای روایت است. مثلاً دیوید هِرمن با استناد به نظریهی «جهانهای ممکن»، اصطلاح «کانونیسازی فرضی» را برای تبیین موقعیتهایی ابداع کرد که خواننده یا مخاطب ترغیب میشود به این موضوع بیندیشد که اگر کسی هنگام وقوع رویدادی در صحنه حضور داشت و آن را مشاهده میکرد، دقیقاً چه چیز را میدید. صَرفِنظر از اینکه چنین شناخت یا چنین تجربهای چگونه برای خواننده میسّر میشود، به نظر میآید ما انسانها دائماً در جستوجوی «دریچههایی هستیم که فهم حیات روانی موجوداتِ دارای قدرت درک و برخوردار از احساسات و عواطف را برایمان امکانپذیر کند»، حتی هستندههای پویانماییشده [در کارتونها]، گونههای زیستیِ غیرانسان یا موجودات فراطبیعی.برچسبها: روایتشناسی, داستانگویی و داستانشِنَوی, کتابهای دکتر پاینده

سه کتاب زیر از دکتر پاینده در هفتهی اخیر تجدید چاپ شدند:۱. اصول و مبانی تحلیل متون ادبی (چاپ چهارم)۲. تحلیل گفتمان کاربردی (چاپ سوم)۳. نظریهی روانکاوی (چاپ پنجم)برای دیدن کتابهای دکتر پاینده در دومین نمایشگاه مجازی کتاب تهران (بهمن ۱۴۰۰) اینجا کلیک کنید.برچسبها: تحلیل متون ادبی, تحلیل گفتمان کاربردی, نظریهی روانکاوی, کتابهای دکتر پاینده

 آنچه در زیر میخوانید، مرور و معرفی (ریویو) کتاب روایت: مفاهیم بنیادی و روشهای تحلیل است که در خبرگزاری ایرنا، عطنا و ... منتشر شده است.  تهران- ایرنا- انتشارات مروارید در حالی کتاب «روایت: مفاهیم بنیادی و روشهای تحلیل» نوشته برانوِن تامس و ترجمه حسین پاینده را در ۱۴۰۰ منتشر کرد که در کمتر از یک ماه به چاپ دوم رسید. حسین پاینده استاد نظریه و نقد ادبی دانشگاه علامه طباطبایی، کتاب «روایت: مفاهیم بنیادی و روشهای تحلیل» را ترجمه کرده که در کمتر از یک ماه به چاپ دوم رسیده است. موضوع این کتاب، روایتشناسی است که در نگاه اول بیشتر به مطالعات ادبی و بهطور خاص به نظریههای نقد ادبی دههی ۱۹۸۰ میلادی به این سو مربوط میشود اما مروری بر محتوای کتاب «روایت» نشان میدهد که دامنهی مباحث آن از نقد ادبی فراتر میرود و حوزهی مطالعات رسانه را نیز در برمیگیرد.نویسنده این کتاب را با رویکردی میانرشتهای نگاشته است و به توضیح درباره عناصر داستان و روشهای روایتشناسان در مطالعهی ادبیات داستانی (رمان و داستان کوتاه) بسنده نمیکند، بلکه با مثالهایی متعدد از روایتها نشان میدهد که به یُمن عمومیت رسانههای دیجیتال در زمانهی حاضر بخش بزرگی از تجربیات روزمرهی ما را در فضای مجازی تشکیل میدهند، تحلیل روایتهای رسانهها چگونه میتواند بخش ناپیدا، اما مهمی از زندگی اجتماعی ما انسانها را آشکار کند.در مقدمهی دکتر پاینده بر این کتاب، از جمله میخوانیم که تزوتان تودوروف در کتابی با عنوان «دستور زبان دکامرون» دیدگاهی را در خصوص مطالعات ادبی مطرح کرد که با روال جاری و آشنای زمانهی او آشکارا مغایرت داشت. به جای پیروی از الگوی رایجی که ادبیات را با تأکید بر «پدیدآورندهی اثر